“Real müxalifətin vahid komanda ilə yarışa qatılması olduqca vacibdir”

---

 Sərdar Cəlaloğlu: “Müxalifət qarşıdan gələn seçkilərdə vahid namizəd və vahid komandayla iştirak edəcəyi təqdirdə əvvəlki illərdən tamam fərqli bir situasiya yarada bilər”

 “Mən müxalifətin Fransaya etiraz aksiyası keçirməsinin qəti əleyhinəyəm…”

 “Bizim Fransaya daha təsirli təzyiq etmək imkanlarımız var və həmin “rıçaq”ları təcili işə salmalıyıq”

ADP sədri Sərdar Cəlaloğlu ölkə gündəmin bir sıra aktual mövzuları ilə bağlı “Hürriyyət”ə geniş müsahibə verib. Müsahibəni oxucularımızın diqqətinə çatdırırıq.

 - Sərdar bəy, ilk öncə ondan başlayaq ki, “Qarabağ Siyasi Bloku”nun müxalif partiyalara təkliflər dolu məktubu bir qədər gözlənilməz oldu…

- Prezident seçkiləri yaxınlaşdıqca müxalif siyasi qüvvələrin toparlanaraq eyni komanda, eyni namizədlə bu marafona qatılmaq zərurəti artıb. Bu günə qədər müxalifətin ən müxtəlif birlik konsepsiyaları irəli sürülüb, bir çox modellər sınaqdan keçirilib. Bu gündək bir çox birliklər də yaradılıb. Lakin cəmiyyətdə ciddi dəyişikliklərin olmaması göstərir ki, bu günədək yaradılmış istər İctimai Palata, istər “Qarabağ Siyasi Bloku”, istər Rəsul Quliyevin də daxil olduğu yeni yaranan hərəkat hələ də cəmiyyətin gözləntilərinə cavabı vermir. Cəmiyyət o vaxt siyasi fəallığa başalayır ki, onun gözləntilərinə uyğun hansısa birlik modeli formalaşır. Biz belə düşünürük ki, bu addımlar konkret bir siyasi hədəflə bağlı olmalıdır. Yəni qeyri-müəyyən hədəflərlə müxalifətin bir araya gəlməsi narazı elektoratı proseslərə cəlb etməyə imkan verməyəcək. Neçə ki, narazı insanlar vahid müxalif elektorata çevrilməyib Azərbaycanda ciddi dəyişikliklər ola bilməz. Bütün bunları nəzərə alaraq, xalqın da qarşıdan gələn prezident seçkilərindən çox böyük gözləntiləri olduğunu təhlil edərək bu qərara gəldik ki, qarşıdan gələn marafonda müxalifətin cəmiyyətin narazı elektoratının mövqeyini ifadə etməsi və ciddi nailiyyət əldə etməsi üçün real müxalifətin vahid namizəd və vahid komanda ilə bu yarışa qatılması olduqca vacibdir. Əvvəlki dönəmlərdə də hər dəfə müxalifətin vahid namizədi ideyası ortalığa çıxırdı, ancaq vahid komanda məsələsi ya qoyulmurdu, ya da üstündən sükutla keçilirdi. Bizsə düşünürük ki, müxalifət qarşıdan gələn seçkilərdə vahid namizəd və vahid komandayla iştirak edəcəyi təqdirdə əvvəlki illərdən tamam fərqli bir situasiya yarada bilər.

- Bəzən belə fikirlər də səsləndirilir ki, vahid namizəd məsələsinin indidən müzakirə predmetinə çevrilməsi xeyirdən çox zərər gətirə bilər.

- Hərbdə belə bir qayda var ki, hərbi hissələrin mövcud durumu yalnız hərbi təlimlərdə ortaya çıxır. Çünki neçə ki, texnika parkdadır, onun işləyib-işləməməsini heç kim bilmir. Amma elə ki, hərbi təlimlər başladı, baxırsan ki, həmin texnikanın birinin təkəri partladı, o birinin mühərriki xarab oldu. İndiki halda belə deyək ki, müxalif qüvvələrin hamısı öz qərargahındadır və siyasi partiyaların hansı qüsurları olduğu bilinmir. Amma elə ki, siyasi mübarizəyə daxil oluruq, təbii ki, həmin qüsurlar meydana çıxır. Sual olunur, silahlı qüvvələrdəki qüsurlar hərbi təlimlər zamanı meydana çıxsa yaxşıdır, yoxsa müharibə zamanı? Ona görə də müxalifət indidən öz içərisində mürəkkəb görünən problemləri həll etməlidir ki, seçkilər ərəfəsində həmin məsələlər ortalığa çıxaraq müxalifəti darmadağın etməsin. Əgər bu gün müxalifət öz iradəsindən asılı olaraq millətin onun qarşısına qoyduğu bu kiçik problemi həll edə bilmirsə, sabah hakimiyyətə gələcəyi təqdirdə xalqa verdiyi vədləri necə yerinə yetirə bilər? Əgər bu gün müxalif liderlər milli maraqları nəzərə alaraq fərdi və qrup maraqlarını arxa plana keçirərək konsensusa gələ bilmirsə, sabah həmin qüvvələrin hakimiyyətə gəlməsi də cəmiyyətə yaxşı heç nə verməyəcək. Ona görə də biz belə hesab edirik ki, bu məsələ məhz indi müzakirə olunmalıdır və bu problemi həll etmək üçün bizim kifayət qədər vaxtımız olmalıdır. Ancaq təcrübə göstərir ki, bu ideya seçkilərə çox az vaxt qaldığı zaman ortalığa çıxdığından problemin həlli üçün vaxt qalmayaraq seytnot vəziyyəti yaranır, münasibətlərdə yaranan pozuntular bütünlükdə müxalif qüvvələri ya seçkidən yayındırır, ya da qarşılıqlı münasibətlərdə çox böyük ziddiyyətlər yaranır. Ona görə də biz belə hesab edirik, elə məsələlər var ki, onlar przident seçkilərindən çox-çox qabaq həll olunmalıdır ki, müxalifət bu yarışa hazır şəkildə, heç bir daxili ziddiyyət olmadan qatıla bilsin.

- Alternativ fikir də ondan ibarətdir ki, bu məsələnin xeyli əvvəl müəyyənləşməsi hakimiyyətə imkan veriri ki, təxribati əməllərlə həmin namizədin nüfuzuna xələl gətirilsin, yaxud həmin birlikdə ziddiyyətlər baş qaldırsın.

- Əgər hakimiyyət müxalifət birliyini dağıda bilirsə, bu o deməkdir ki, həmin qüvvələrin özü real müxalifət deyil. Ya seçkidən xeyli əvvəl, ya da lap onun astanasında real müxalifəti hakimiyyət necə dağıda bilrər? Ona görə də mən bunu ciddi arqument hesab etmirəm. Bu fikrin özü o deməkdir ki, müxalifətin özü iqtidar tərəfindən idarə olunur, ona görə də iddia olunur ki, elə bir vaxt seçilsin, hökumətin onu idarə etməyə vaxtı çatmasın.

- Heç kimə sirr deyil ki, şanslı müxalif liderlərin heç biri digərinin ondan nüfuzlu olmasını qəbul etmir. Belə şəraitdə partiya sədri olmasa da cəmiyyətdə kifayət qədər nüfuzu olan və hər kəsin qəbul etdiyi görkəmli şəxslərin vahid namizəd kimi irəli sürülməsi çıxış yolu ola bilərmi?

- Liderlərin öz aralarında dil tapa bilməməsinin əsas səbəbi onların özlərinin demokratik düşüncədən uzaq olmalarını göstərir. Yəni istənilən demokratik düşüncəli adam razılaşmaya meylli olmalıdır. Əgər kimsə razılaşmaya meylli deyilsə, deməli o demokrat deyil. Ona görə də bu məsələdə kim daha çox dirənəcəksə, elə ilk növbədə ondan imtina etmək lazımdır. Çünki öz namizədliyini güzəştə getməyən adam hətta seçilsə belə, xalqa yaxşı heç nə verə bilməz. Ancaq biz hələlik vahid namizədin müəyyənləşməsini problem görmürük. Əsas odur ki, prinsipcə prezidentliyə iddialı namizədlər müxalifətin seçkilərə vahid namizədlə getmək ideyasını qəbul etsinlər, ondan sonra onlar öz aralarında oturub vahid namizədin kim olmasını müəyyənləşdirmə prosedurunu tapsınlar. Hər şey müxalif liderlərin uzaqgörənliyindən asılıdır. Yəni əslində burada hakimiyyətin əldə edilməsi qədər çətin bir məsələ yoxdur, müxalifətin də vahid namizədi müəyyənləşdirməsi qədər asan məsələ yoxdur. Əgər müxalifət ən asan məsələni həll edə bilmirsə, ən çətin məsələni həll edəcəyinə inanmaq düzgün deyil.

- Siz vahid namizəd və vahid komanda dediniz, vəzifələrin əvvəlcədən bölüşdürülməsi ideyası səsləndirdiniz. Bu ideya sadə seçicinin gözündə “müxalifət indidən vəzifə davası aparır” kimi yozula bilərmi?

- Təbii ki, istənilən addım “obıvatel” tərəfindən başqa cür yozula bilər və iqtidar da bizim istənilən addımımızdan öz bildiyi kimi piar apara bilər. Amma müxalifət bunları nəzərə almamalıdır, müxalifət ilk növbədə xalqla səmimi dildə danışmağı bacarmalıdır. Bəli, bizlər xalqın hüquqları uğrunda mübarizə aparırıq və bu zaman hakimiyyət gəlmək istəyirik. Amma hakimiyyətə mücərrəd qüvvələr deyil, konkret ideologiyalar və şəxslər gələcək. Bunu qabaqcadan xalqa təqdim etmədən biz çox ciddi nailiyyət əldə edə bilmərik. Əvvəlki təcrübələrimiz də göstərir ki, yalnız vahid namizədin müəyyən edilməsi həm həmin namizədin yaratdığı komandanın özündəki birliyi kövrək edib. Yəni komandada kimin kim olacağı dəqiq müəyyən olmadığına görə daxildə kifayət qədər ziddiyyətlər yaranır, həm də həmin vahid namizədin reytinqi kifayət eləmir ki, narazı elektoratın böyük kəsimini öz tərəfinə çəkə bilsin. Elə adamlar var ki, onlar namizəd kimi çıxış etməsələr də onların bir komandada olması elə həmin namizəd qədər divident gətirə bilər. Yəni tutaq ki, xalq biləndə gələcək iqtidarın baş naziri “x”, səhiyyə naziri “y”, müdafiə naziri də “z” olacaq, o zaman məhz ikinci adamlara görə də xeyli əlavə elektorat cəlb olunacaq. Yəni biz xalqın qarşısında bir nəfərin yox, yüzlərlə şəxsiyyətin üzərində iş qurulmasının tərəfdarıyıq ki, komandanın hər bir üzvü qələbədə pay sahibi olsun. Digər tərəfdən, bu xalqa imkan verəcək ki, qabaqcadan gələcək hakimiyyətin nümayəndələrinin kimliyini müəyyənləşdirə bilsin. Yerlibazlıq və qohumbazlıq prinsipləriylə kadrların yerləşdirilməsinin qarşısının alınmasının yollarından biri də budur. Bir var ki, biri prezident olduqdan sonra özü istədiyi adamı vəzifəyə təyin edir, artıq xalqın bu təyinata münasibət bildirməyə imkanı olmur, bir də var ki, komandaya baxan kimi biləsən ki, kim kimin yerlisi, dostu, qardaşı və ya tanışıdır, hansı prinsiplərlə həmin komandaya salınıb. Ən azı seçici seçkiyə gedərkən bu seçimə öz münasibətini ifadə etməkdə qərarlı olacaq. Bu, həm də hakimiyyətin legitim formalaşdırılmasının yollarından biridir. Yəni seçkiyə gedən adam təkcə bir namizədə yox, həm də onun komandasına səs verə biləcək. Bununla da həmin komandada təmsil olunanların özləri də bir növ seçilmiş olacaq. Ona görə də mən hesab edirəm ki, komandanın elan edilməsiylə seçkiyə getmək daha ədalətli olardı.

- O da ola bilər ki, namizədə hüsn-rəğbəti olan seçici onun komandasındakıları qəbul etmədiyindən ona səs verməkdən imtina edəcək…

- Əlbəttə, əgər həmin komanda elan olunduqdan sonra onun tərkibindəki ayrı-ayrı adamlar haqqında ictimai rəy mənfidirsə, dərhal onlar dəyişdirilməlidir. Yəni bunun özü legitim komanda formalaşdırmağın bir yoludur.

- Bayaq müxalifətin birliyi zərurətindən danışdınız. Ancaq çoxlarına görə, sizin İctimai Palataya göndərdiyiniz məktuba mənfi cavab veriləcək ki, bizdən başqa müxalifət yoxdur, vəssalam…

- Bir var “publika” üçün nəzərdə tutulmuş münasibətlər, bir də var qarşılıqlı təmaslarda dilə gətirilən həqiqətlər. Əgər sizdən başqa heç kim yoxdursa, o zaman həmin “yoxlar” necə gəlib sizinlə bir yerdə ola bilər ki?

- Tutaq ki, onlar ən güclü olduqlarını iddia edirlər…

- Əgər onlar belə güclüdürlərsə, bu, onların müxalifəti toparlama qabiliyyətində bilinməlidir. Onlar uzağı say çoxluqlarını ifadə edə bilərlər. Siyasətdə isə say çoxluğu gücü ifadə eləmir.

- Bu arada, deyəsən, İctimai Palata siyasi dialoq təklifinə cavab gəlməməsindən bezdi. Belə ki, artıq qurumda hakim mövqe dialoqdan imtina edilməsi və radikal mübarizəyə keçilməsindən ibarətdir.

- Əvvəla, hər hansı bir qərarı verərkən qarşı tərəfin necə reaksiya verməsinə əhəmiyyət verilməməlidir. Əgər siyasi dialoq doğrudan da zərurətdirsə, Azərbaycan iqtidarının buna münasibətindən asılı olmayaraq bu təklif dəstəklənməli və təbliğ olunmalıdır. Bilirsiniz ki, beş il öncə ilk dəfə ADP siyasi dialoq təklif edib. Buna görə bizi təhqir də etdilər, böhtanlar da deyildi, iqtidar da bu təklifdən imtina elədi, müxalifət də bizdən üz döndərdi. Ancaq biz bu gün də siyasi dialoqun cəmiyyətdə problemlərdən yeganə çıxış yolu olduğunu qəbul edirik. Əgər cəmiyyətin birliyini, həmrəyliyini istəməyən neqativ qüvvələr siyasi dialoqun əleyhinə çıxış edirlərsə, biz özümüz də buna görə siyasi dialoqdan imtina ediriksə, onda biz hansı cəbhədə gedib dururuq? Deməli, həmin neqativ qüvvələrlə eyni sıradayıq. Yəni iqtidar siyasi dialoq istəmirsə, biz də bundan imtina ediriksə, deməli,  bu addımımızla iqtidara xidmət edirik də. İndi belə çıxır ki, ya İctimai Palata siyasi dialoq təklifini verərkən ətraflı düşünməyib və bunun cəmiyyət üçün əhəmiyyətini düzgün qiymətləndirməyib, ya da bu gün siyasi dialoqdan imtinası elə iqtidarın özünün əlinə işləmək deməkdir. Digər tərəfdən, çoxları bilmir ki, siyasi dialoq sadəcə konkret bir hədəfə vurmaq üçün deyil. Siyasi dialoq bir qapının açıq saxlanması deməkdir. Hansı ki, nə zamansa bu qapıdan kimsə keçmək istəyəcəksə, onda o keçə bilsin.

- Yəni Siz İctimai Palatanın siyasi dialoq məsələsində qeyri-səmimi olduğu qənaətindəsiniz?

- Mən bir şeyi bilirəm ki, cəmiyyətimizdə siyasi maariflənmə aşağı səviyyədə olduğuna görə çox adam heç bilmir ki, siyasi dialoq nədir. Bu məsləyə elmi nöqteyi-nəzərdən yanaşılmadığına görə çox adam siyasi dialoqu hökumətlə danışıqlar kimi başa düşür. Halbuki “siyasi dialoq” ifadəsindəki “dialoq” sözü iki tərəfin danışması deyil, bu, əməli fəaliyyətlə ünsiyyətdə olmaq deməkdir. Çox adam elə hesab edir ki, siyasi dialoq odur ki, hökumətdən bir adam gəlib çıxsın televizora, müxalifətdən də kimsə gedib o biri tərəfdən çıxış eləsin, buna siyasi diskusiya deyirlər. Bunun isə siyasi dialoqa heç bir aidiyyatı yoxdur. Görünür, İctimai Palatada da bu qərar qəbul olunarkən bir çoxları bunu siyasi disskusiya kimi başa düşüb. Digər tərəfdən, konstruktivlik və ya radikallıq hansısa iclasların qərarlarıyla müəyyənləşmir, bu, müxalifətin keyfiyyəti kimi meydana çıxmalıdır. Özü də ölkədəki və dünyadakı reallıqları nəzərə alaraq bu mövqeyi seçmək lazımdır. İqtidarın bizə qarşı hansı addım atmasından asılı olmayaraq əgər biz konstruktiv müxalifətiksə özümüz könüllü olaraq bu mövqeyi seçməliyik. Demokratik müxalifət iqtidarın ona təklif etdiyi radikallıq yoluyla, qeyri-demokratik yolla getməkdən imtina etməlidir. Elə iqtidarın da yeganə gücü bizi qeyri-demokratik üsul və vasitələrə təhrik etmək və orada qalib gəlməkdir. Çünki artıq orda hakimiyyət gücünü istifadə etməyə əsas tapır. Məsələn, nəyə görə istənilən ölkədə hansısa silahlı dəstənin məhv edilməsində dünya həmin dövlətə dəstək verdiyi halda bir jurnalistin həbs olunmasına qarşı çıxır? Çünki görürlər ki, əli silhalı dövlətin qarşısındakının heç bir silahı yoxdur. Beynəlxalq müdafiə baxımından silahsız adam silahlı adamdan daha güclüdür. Yəni radikal mübarizə üsul və vasitələri iqtidarın bu günki arsenalının tam işə salınması üçün çox böyük bir bəhanədir.

- Fransa Senatının bədnam qərarından sonra Azərbaycan cəmiyyətinin etirazlarını baş verənlərə adekvat hesab etmək olarmı?

- Hər şeydən öncə baş verənləri təhlil edərkən Fransanın bu məsələyə sərgilədiyi münasibətin köklərinə baxmalıyıq. Əslində “erməni soyqırımı” deyilən uydurma məsələnin meydana gəlməsində iki dövlət rəsmi şəkildə məsuliyyət daşıyır. Bunlardan biri Rusiya, digəri Fransadır. Birinci Dünya Müharibəsində Antantanın qoşunları Türkiyənin ərazisinə soxulmuşdu. Belə bir çətin durumda Türkiyənin daxilindəki ermənilərə verəcəkləri dəstək müqabilində fransızlar dövlət vəd vermişdi. Ruslar ermənilərə Qafqazda dövlət qurmağa şərait yaradılacağını vəd vermişdi. Ona görə də Birinci Dünya Müharibəsinin gedişində ermənilər daxildə türk dövlətinə qarşı partizan hərəkatına başladılar. Onlar qırğınlar törətməklə türkləri çıxılmaz duruma salır və fransızların ölkəni asanlıqla işğal etməsinə şərait hazırlayırdılar. Ona görə də o vaxtkı türk hökuməti həm Antantaya qarşı, həm də bu blokun ölkə daxilindəki müttəfiqlərinə – bədnam ermənilərə qarşı vuruşmağa məcbur oldu. Hadisələrin gedişində Antanta uduzdu və bununla bərabər fitnəkar ermənilər də uduzdu. Onlar dövlətə qarşı etdikləri xəyanətlərinə görə könüllü şəkildə Türkiyədən qaçaraq İraqa və Suriyaya keçdilər. Onlardan bir qismini də etdikləri cinayətə görə türk dövləti özü köçürtdü. Ermənilərin bir hissəsi isə qaçıb Azərbaycan ərazisinə keçdilər. Bilirsiniz ki, Andranik türk ordusunun generalı olub, onun başçılığı altında Azərbaycana keçən ermənilər ölkəmizdə genosid törətməyə başladılar. Onda Ənvər Paşa və Nuru Paşa həmin cəlladları təqib edərək Azərbaycan ərazisinə keçdilər. İndi Fransa hökuməti əslində “erməni genosidi”ni törədən fitnəkar bir dövlətdir. Bu günkü Fransa hökumətinin də antitürk siyasətinin kökünü yüz il öncə baş vermiş hadisələrdə axtarmaq lazımdır. Sual oluna bilər ki, Birinci Dünya Müharibəsində fransızların müttəfiqi olsa da niyə Rusiya da “erməni genosidi” məsələsini qaldırmayıb? Çünki ruslar ermənilərə vəd etdiklərini verdilər. Onlara demişdilər ki, Cənubi Qafqazda sizə dövlət verəcəyik, Azərbaycan, Gürcüstan və Türkiyə ərazisindən bir az torpaq işğal edərək indiki Ermənistan dövlətini yaratdılar. Ona görə də ruslar heç vaxt “erməni genosidi” məsələsini qaldırmayacaqlar. Fikir verirsinizsə, baxmayaraq ki, Rusiyanın özündə də ermənilər böyük nüfuz və təsirə sahibdirlər, ancaq onlar bunu ruslardan tələb etmirlər. Çünki bütün ermənilər bilir ki, etdikləri xəyanətə və ruslara göstərdikləri xidmətlərə görə vəd olunanı artıqlamasıyla əldə ediblər. Fransızlarsa belə demək mümkündürsə, hələ də ermənilərə borcludurlar və vəd etdiklərini verə bilmədiklkərinə görə bunu “erməni genosidi” şəklində kompensasiya etmək istəyirlər.

- Cəmiyyətin təpkisiylə bağlı suala qayıdaq.

- Burda ilk növbədə cəmiyyət yox, dövlət təpki verməlidir. Təbii ki, vicdanlı və namuslu istənilən azərbaycanlı bilir ki, “erməni genosidi” deyilən hadisələrin meydana çıxması səbəblərindən biri də ermənilərin Azərbaycanda törətdikləri cinayətlərdir. Türk qardaşlarımız məhz ermənilərin Azərbaycanda və Türkiyənin əsasən azərbaycanlılar yaşadığı sərhəd bölgələrində törətdikləri qırğınlara görə onları cəzalandırıblar. Yəni bu hadisələr əslində bizə görə baş veribsə, necə ki, fransızlar ermənilərin yanındadırlar və verə bilmədikləri dövlətlərini bu cür kompensasiya edirlər, biz də bu məsələdə Türkiyənin yanında olmalıyıq.

- Bəs niyə dövlətimiz Türkiyənin yanında deyil?

- Dövlətimizin özünün qrup çıxarları var. Bir şeyi Azərbaycan hökuməti başa düşməlidir ki, obrazlı desək, Türkiyənin xəstələnməsi Azərbaycanın ölməsi deməkdir. Azərbaycan dövlətində dövlətçilik şüuru olan insanlar heç vaxt Türkiyənin zəifləməsinə razı olmamalıdırlar. Əslində bizim Fransaya daha təsirli təzyiq etmək imkanlarımız var. Həmin “rıçaq”ları təcili işə salmalıyıq. Bu məsələdə heç bir tərəddüdə yol vermək olmaz. Unutmaq olmaz ki, dünyada ilk dəfə Qarabağ ermənilərinin qondarma səfirliyi mədəniyyət mərkəzi adı altında məhz Parisdə açılıb. Bu azmış kimi, Minsk qrupunun üzvü ola-ola həyasızcasına Fransa erməniləri dəstəkləməkdə davam edir. Ona görə də biz nəyə görə Fransa ilə bu cür “pişiyim-pişiyim” oyunu oynamalıyıq? Fransanın əlinin altında hansı qələt işimiz var ki, onların yanında gözükölgəli olaq? Biz yalnız o halda Fransaya qarşı çıxa bilmərik ki, rəsmi Paris ya bizim iqtidarın hansısa böyük bir cinayətin bilir, ya da rəsmi Parisin bizə verdiyi hansısa xeyirdən keçə bilmirik. Amma hamı bilir ki, Fransa Parisdə Qarabağ ermənilərinə səfirlik açmaqala bu hadisələrdən xeyli qabaq Azərbaycana zərbə vurub. Mən qəti şəkildə bildirirəm ki, fransanın bu cür antitürk siyasətinə adekvat olaraq parlament səviyyəsində ciddi cavab verilməlidir. Mən telekanallardakı etiraz aksiyalarını izləyirəm və Sarkozinin şəkillərinə yumurta vururlar, yaxud yandırırlar, bununla nə olasıdır ki? Azərbaycan dövlətinin bircə rəsmi addımı daha ciddi nəticə verə bilər, nəinki bizim yüz dəfə gedib mitinq-piket keçirməyimiz. Görünür, hökumətin özü də maraqlıdır ki, bəlkə elə bu cür piketlərlə bu narazılığı yola versin, Parislə araları dəyməsin. Bu yanlışdır və şəxsən mən müxalifətin bu məsələylə bağlı hər hansı bir aksiya keçirməsinin qəti əleyhinəyəm. Çünki ilk növbədə dövlət tərəfindən rəsmi mövqe ortalığa qoyulmalıdır. Xalqın, vətəndaşların, ayrı-ayrı siyasi qüvvələrin ortaya mövqe qoyması hələ o demək deyil ki, bu, Azərbaycan dövlətinin mövqeyidir. Bayaqdan siyasi dialoqdan danışırıq, bax bu məsələdə iqtidarla müxalifət bir yerdə oturmalıdır, bu məsələdə dövlətin konkret mövqeyi ortaya qoymalıdırlar.

Zülfüqar Hüseynzadə